Nawyk, który uratował mi wieczór

[creepydorene]

Mam taki okres w życiu, że wieczory bywają trudne do ogarnięcia. Nie chodzi o dramaty, tylko o zwykłą codzienność: praca, dziecko, zakupy, a po dwudziestej nagle cisza. Żona idzie spać, bo wstaje o piątej, a ja zostaję z kubkiem herbaty i telefonem. Przewijam media społecznościowe, oglądam głupie filmiki, a potem czuję, że mózg mi się wyłącza. Kiedyś w takich momentach sięgałem po piwo albo włączałem serial, którego nawet nie słuchałem. Ale pół roku temu odkryłem coś, co w sumie wyszło przypadkiem, a teraz stało się takim moim małym, wieczornym nawykiem. I nie chodzi o wielkie wygrane, bo tych nie miałem, tylko o to, że nauczyłem się robić coś tylko dla siebie, bez presji.

Zaczęło się niewinnie. Kolega z pracy, Marek, wspominał, że gra w internecie, żeby się odprężyć po dyżurach. Nie mówił o milionach, tylko o tym, że lubi emocje związane z kręceniem bębnów, że go to wycisza. Śmiałem się, bo zawsze myślałem, że to domena hazardzistów, którzy gonią stratę. Ale któregoś wieczoru, gdy Mały dostał gorączki i nie spałem, bo co pół godziny mierzyłem mu temperaturę, otworzyłem przeglądarkę, żeby sprawdzić coś o objawach. I wyskoczyła mi reklama. Coś o darmowych spinach. Pomyślałem: czemu nie? W końcu mam czas, a kawa już wypita. Zarejestrowałem się, ale przez pierwszy tydzień nie wiem czemu unikałem wpłat. Chyba bałem się, że wciągnie mnie w spiralę. Z drugiej strony spałem fatalnie, więc potrzebowałem jakiegoś bodźca, który nie wymaga myślenia. Tak trafiłem na casino vavada. I wiecie co? To było najlepsze, co mogło mnie spotkać wtedy. Nie dlatego, że wygrałem 300 złotych, tylko dlatego, że przestałem patrzeć na zegarek.

Na początku grałem tylko wtedy, gdy Mały spał, a żona była w pracy. Takie dwadzieścia minut zanim zasnę, z telefonem na trybie cichym. Wybierałem proste automaty, z owocami albo starymi symbolami, bo nie rozumiałem tych wszystkich nowych zasad. I tutaj od razu panuje zasada, którą wyznaję od lat: stawiasz tylko tyle, ile możesz stracić. Dla mnie to była dyscyplina, nie zabawa. Miałem w telefonie notatkę, gdzie zapisywałem ile wydałem w miesiącu. Bo trzeba być uczciwym wobec siebie. Raz, po ciężkim dniu, gdy Mały płakał całe popołudnie, a ja nie wiedziałem już, czego chce, włączyłem grę. Miałem jakieś 20 zł na koncie. Po pięciu minutach trafiłem serię z jakimś dżokerem i zrobiło się z tego 120. Zabawne, bo wcale nie poczułem euforii. Poczułem ulgę, jakby ktoś odetkał mi uszy. Od razu wypłaciłem połowę, a resztę zostawiłem na kolejny wieczór. Wtedy zrozumiałem, że nie chodzi o pieniądze. Chodzi o to, że mogę sam zdecydować, kiedy przestać.

Wielu znajomych robi wielkie oczy, gdy słyszą, że gram. Od razu pytają: wpadłeś w długi? Zakłady? A ja śmieję się, bo przecież chodzę do pracy, mam kredyt na mieszkanie i nigdy nie przegrałem więcej niż 300 złotych w miesiącu. Dla porównania, kiedyś wydawałem 200 na płyty winylowe, których słuchałem raz na kwartał. Tutaj mam rozrywkę na zawołanie. Plus przypadkowe gratki, jak na przykład trzy tygodnie temu, gdy wygrałem 80 złotych na jakiejś słodkiej grze z ptakami. Niby nic, a jednak miło, bo za te pieniądze kupiłem dziecku książeczkę, którą chciało od dawna. I żona westchnęła, że wreszcie zamiast kolejnego zestawu kolacji zamówiłem coś pożytecznego. No właśnie, śmiech. Najbardziej pozytywną stroną grania jest to, że staje się pretekstem do rozmowy. Okazuje się, że wiele osób ma podobne doświadczenia, ale się do tego nie przyznaje. Ja jestem otwarty, bo nie mam powodów do wstydu.

Kiedyś myślałem, że szczęście to coś, co przychodzi z zewnątrz. Albo masz dobry dzień, albo nie. Ale przez te miesiące nauczyłem się czegoś zupełnie innego: szczęście to umiejętność bycia tu i teraz, nawet jeśli akurat siedzisz w szlafroku i patrzysz, czy pojawi się symbol. Grając w casino vavada, zdałem sobie sprawę, że nie kontroluję wyniku. To prawda, algorytm działa tak, jak działa. Ale ja kontroluję siebie. To taka mała, codzienna lekcja pokory. Nie porywam się na rzeczy niemożliwe, nie gonię za wygraną, nie wierzę w systemy na 100% wygrane. Po prostu sięgam po telefon, włączam ulubioną grę, robię trzy obroty i często mówię „dość”. Bo naprawdę wystarczy mi chwila relaksu, gdy myślę tylko o jednym. Może to brzmi śmiesznie, ale gdy w ciągu dnia muszę podejmować setki decyzji, od tego co zjeść, po to, czy kupić pampersy, to wieczorny brak decyzji, czyli po prostu kliknięcie przycisku, jest jak oddech.

Nie twierdzę, że każdy powinien spróbować. Są osoby, które nie potrafią kontrolować impulsów, i dla nich to pułapka. Ja poznałem siebie. Mam taki limit: gdy wejdę do casino vavada, ustawiam timer na 15 minut. Zazwyczaj po dziesięciu już czuję, że mam dość. I to jest piękne: że potrafię wstać od stołu bez żalu, nawet gdy przed chwilą przegrałem. Bo przegrana to cena za rozrywkę, taka jak bilet do kina. Kino trwa dwie godziny i kosztuje 40 złotych. Tutaj płacę może 20, a siedzę tylko kwadrans i mam frajdę z tego, co się dzieje na ekranie. Oczywiście bywają wieczory, gdy wygrywam. Wtedy czuję przypływ energii, a do tego dreszcz, że jednak czasem coś się udaje. Ale nie zmienia to mojego podejścia. Zresztą, przypadkowo nauczyłem się czegoś o liczeniu: zawsze dzielę wygraną na trzy części. Jedna wraca na konto, druga na przyszłą grę, trzecia idzie na przyjemności dla rodziny. Dzięki temu nikt nie czuje się pokrzywdzony, a ja nie mam wyrzutów.

Czy to jest szczęście? Myślę, że tak, przynajmniej w takiej wersji, bez patosu. Szczęście w tym, że mam własne rytuały, które są dla mnie śmieszne i przyjemne. Szczęście w tym, że nie muszę nikomu tłumaczyć, dlaczego wolę spędzić piętnaście minut z automatami niż oglądać kolejny polityczny talk-show. Ludzie wokół często kompulsywnie scrollują, bypassują, nawet nie wiedząc co robią. Ja przynajmniej wybieram świadomie. I chyba o to chodzi w byciu dorosłym: żeby móc powiedzieć „to jest moja sprawa, mam kontrolę, bawię się dobrze”. Może kiedyś zrezygnuję, gdy odkryję coś jeszcze ciekawszego, ale na razie to działa. Wieczorem robię herbatę, żona śpi, dziecko śpi, a ja mam chwilę tylko dla siebie. Nikt nie oczekuje ode mnie żadnych wyników. I za to kocham te wieczory. To nie jest hazard, to jest higiena umysłu. Serio. Gdybyście kiedyś pomyśleli, że to dziwne, spróbujcie podejść do tego jak do gry w memory z samym sobą – kto wygra, kto przegra, liczy się tylko to, że po kwadransie odsuwasz krzesło. I mówisz: świetnie, idę spać. Polecam każdemu, kto ma za dużo myśli i za mało sposobów na ich wyciszenie.